Rotterdam
(Verwoeste stad; Ossip Zadkine)

De dood ontploft van binnenuit
en drukt al het leven
het lichaam uit.

In deze omgeving
ben ik een vreemde,
niets herkent me hier.
Ongerust herkennen mijn ogen
niemand
in deze stad
waar men mij vriendelijk
niet begrijpt.

Ik ben een ontheemde,
maar juist misschien daarom
overkomt het me:
merkwaardig,
zoals het verleden
zich soms even zachtjes
tegen je aandrukt
en je gestalten doet zien
voor wie alleen de goden
namen hebben.

Van vergelijkbare schoonheid
kan geen sprake zijn.