Palach.jpg (8850 bytes)

        Jan Palach

        Het is gedaan.
        Lome wolken zeilen door de koude hemel, als
        voorbode van de volgende lente, ver weg nog.
        Waarom hij van de lente houdt, hij weet het niet;
        zijn eigen lente bleek een inleiding tot vrees en
        nodeloos verdriet. Zijn lichaam is een rouwmantel.
        Hij ademt zwaar, het kost hem moeite: de lucht
        is leeg.