Nachtgesprek aan het strand

Mijn hielen hakken in het zand.
golven rollen schuimbekkend over elkaar heen,
en de wind waait witte flarden op; de maan
staat aan de hemel weer eens heel immens te zijn.

Wij waren vrienden, voorgoed broeders, zei je.
Dat voelt als zwaar verraad.
Wat geef ik om een taal, als wij elkaar niet meer verstaan?

Elke dag heeft een verleden en een toekomst, zei je
- omgeven door geesten die net als jij vergeten zijn.

Toen je ogen veranderden in melkglas begreep ik eindelijk
dat men in een ziel gelooft: waar ging je anders heen
toen je ogen braken?

Schud nog eenmaal het zand van je huid. Schud
het oude zand eraf en geef de wereld maar de schuld!